یووئیت به التهاب لایه میانی چشم، موسوم به یووه‌آ، گفته می‌شود. یووه‌آ شامل سه بخش اصلی است: عنبیه (بخش رنگی چشم)، جسم مژگانی (بخش تولیدکننده مایع زلالیه) و مشیمیه (لایه‌ای از رگ‌های خونی که شبکیه را تغذیه می‌کند). التهاب در هر یک از این بخش‌ها می‌تواند به بینایی آسیب جدی برساند. از آنجایی که یووئیت می‌تواند باعث تورم و تخریب بافت‌های حساس چشم شود، مراجعه فوری به پزشک برای جلوگیری از عوارض جبران‌ناپذیر حیاتی است.

این بیماری بر اساس محل التهاب در چشم به انواع مختلفی تقسیم می‌شود، از جمله:

• یووئیت قدامی (Anterior Uveitis): التهاب در عنبیه و جسم مژگانی که شایع‌ترین نوع است.
• یووئیت میانی (Intermediate Uveitis): التهاب در زجاجیه و شبکیه.
• یووئیت خلفی (Posterior Uveitis): التهاب در مشیمیه و شبکیه.
• پان‌یووئیت (Panuveitis): التهاب در تمام لایه‌های یووه‌آ.

علائم یووئیت می‌توانند به سرعت ظاهر شوند و معمولاً یک یا هر دو چشم را تحت تأثیر قرار می‌دهند. شدت علائم ممکن است بسته به نوع یووئیت متفاوت باشد.

علائم رایج:

• قرمزی شدید و پایدار چشم.
• درد شدید و ضربان‌دار در داخل چشم.
• تاری دید ناگهانی یا کاهش بینایی.
• حساسیت شدید به نور (فوتوفوبیا).
• دیدن «مگس‌پران» (Floaters) یا نقاط شناور در میدان بینایی.
• کاهش یا تغییر شکل مردمک.

مدیریت یووئیت در حال حاضر فراتر از درمان‌های سنتی با کورتیکواستروئیدها است. رویکردهای نوین بر کاهش عوارض جانبی و کنترل طولانی‌مدت التهاب تمرکز دارند.

درمان‌های بیولوژیک (Biologic Therapies)

داروهایی مانند اینفلیکسی‌ماب (Infliximab) و آدالیموماب (Adalimumab) که مهارکننده TNF-α هستند، در درمان یووئیت‌های غیرعفونی و مقاوم به کورتیکواستروئیدها نقش فزاینده‌ای پیدا کرده‌اند.

• مزایا: کنترل مؤثر التهاب، کاهش نیاز به دوز بالای کورتیکواستروئید، و جلوگیری از آسیب دائمی بافت.
• معایب: هزینه بالا، خطر افزایش عفونت‌های فرصت‌طلب و نیاز به نظارت دقیق.

کاشت دگزامتازون داخل‌زجاجیه (Intravitreal Dexamethasone Implant)

ایمپلنت‌های قابل‌جذبی مانند اوزوردکس (Ozurdex) با آزادسازی پایدار دگزامتازون در فضای زجاجیه، به طور مؤثر التهاب را در یووئیت‌های خلفی و ادم ماکولا ناشی از آن کنترل می‌کنند.

• مزایا: آزادسازی پایدار دارو تا ۶ ماه، کاهش عوارض جانبی سیستمیک، و اثربخشی موضعی قوی.
• معایب: خطر افزایش فشار داخل چشم (گلوکوم)، تشکیل آب مروارید، و نیاز به تزریق‌های مکرر.

تزریقات زیرکانژونکتیوال و پشت‌کره‌چشمی (Subconjunctival and Periorbital Injections)

استفاده از کورتیکواستروئیدهای تزریقی در اطراف کره چشم برای مدیریت یووئیت‌های میانی و خلفی مورد توجه قرار گرفته است.

• مزایا: دسترسی آسان‌تر به بافت‌های عمقی، کاهش عوارض سیستمیک در مقایسه با داروهای خوراکی.
• معایب: خطر آسیب به عصب بینایی، افزایش فشار داخل چشم، و جذب ناقص دارو.